ႏႉတ္ခြန္းဆက္စကား

ကြ်န္မေလ စာေရးခ်င္ တာၾကာပါၿပီ။
ဒါေပမယ္႕ တခါမွ မေရးၿဖစ္ပါဘူး။
အခ်ိန္မေပးနုိင္တာရယ္၊ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ မယုံၾကည္ေသးတာရယ္၊ ေနာက္ဆုံးတခ်က္က ကြ်န္မ ၿမန္မာလုိ မရုိက္တတ္တာေၾကာင္႔ပါပဲ။ အဲဒီလုိ အေၾကာင္း မ်ားစြာေၾကာင္႕ ပဲ စာေရးခ်င္တဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ဆႏၵေတြဟာ ခရီးေဝးေဝး မေရာက္ခဲ႕ပါဘူး။
ကြ်န္မ စာေရးခ်င္တာကုိ သိၿပီး အၿမဲတမ္း အာေပးတုိက္တြန္းတဲ႕သူ နွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ တေယာက္က ကြ်န္မ ရဲ႕ ခ်စ္ေသာခင္ပြန္း၊ ေနာက္တေယာက္ကေတာ႕ ကြ်န္မတုိ႕ ဇနီးေမာင္ႏွံ နွစ္ေယာက္စလုံး ေလးစားရတဲ႕ အစ္ကုိၾကီး ကုိေအးဝင္း ပါပဲ။
မထင္မွတ္တဲ႕ ေန႕တေန႕ မွာ ဗမာၿပည္မွာရွိတဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕အစ္မ တေယာက္က စာအရွည္ၾကီးတေစာင္ေရးလာပါတယ္။ ဟုိး အရင္ကထဲက ၿမန္မာၿပည္ မွာရွိတဲ႕ ေမာင္ႏွမ မ်ား ဆီ ကုိ စိတ္ထဲမွာ စာအေစာင္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေရးေပမယ္႕ လည္း တခါမွလက္ေတြ႕မွာ မလုပ္ၿဖစ္ခဲ႕ပါဘူး။

ဒီတခါေတာ႕ အစ္မဆီကုိစာၿပန္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵက ၿပင္းၿပလြန္းေတာ႕ ကြ်န္မ ၿမန္မာစာကုိ ကြန္ၿပဴတာမွာရုိက္တတ္ေအာင္ ၾကဳိးစားၿပီး ေအာင္ၿမင္စြာနဲ႔ စာတေစာင္ ကုိ ၿပီးေအာင္ေရးလုိက္နႈိုင္သလုိ ၿပန္ၿပီးေတာ႕လည္း ပုိ႔ လုိက္္နုိ္္ု္ုင္ပါတယ္။

ဒီအေၾကာင္းကုိ ကြ်န္မ အစ္မၾကီး သိရရင္ ဝမ္းသာမယ္ထင္ပါတယ္။

အဲဒီလုိ လုပ္ၿဖစ္သြားတာက ကြ်န္မရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္နုိင္ေအာင္ တြန္းပုိ႕လုိက္သလုိပါပဲ။

ကုိကုိ နဲ႕အတူ ကုိေအးဝင္း ကုိလည္း ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။

အခုေတာ႕ ကြ်န္မ စာေရး ၿဖစ္ပါၿပီ။